Maar bij nader inzien blijkt deze logica een fundamentele tekortkoming te hebben. De rebellie is gericht tegen de natuurkunde zelf, tegen het digitale principe dat een unieke cryptografische identiteit geen echte tweeling kan hebben zonder het systeem te breken. Door de kloon te creëren, heb je de bank niet te slim af geweest; je hebt simpelweg een tweede, malafide knooppunt gecreëerd in een netwerk dat er maar één kan tolereren. De daaropvolgende stilte, als je die gebruikt, zal niet de stilte van succes zijn, maar de onheilspellende stilte voor de storm van algoritmische detectie en menselijk onderzoek. De peinzende conclusie is melancholisch: het verlangen naar autonome veiligheid is nobel, maar de methode van klonen is een tragische misstap. Ware autonomie schuilt niet in het maken van een fragiele kopie, maar in de bewuste, doelbewuste opbouw van een divers financieel landschap – meerdere rekeningen, verschillende activaklassen, wettelijk gedeelde toegang – waar geen enkel zwak punt, juridisch of fysiek, je lot kan bepalen. Het is een stillere, complexere, maar oneindig veel stabielere vorm van controle.